Przysłowia zaczynające się na A-C

Człowiek do śmierci się uczy i głupi umiera.

Człowiek do złego leci jako wóz z góry, a do dobrego jak wóz pod górę.

Człowiek jak kot do miejsca się przyzwyczaja.

Człowiek ma dwoje oczów, jednak nieszczęścia nie przewidzi.

Człowiek najlepiej się czuje we własnej skórze.

Człowiek nie zna dnia ani godziny.

Człowiekowi do szczęścia bardzo mało potrzeba.

Człowiek przepada, żyje gromada.

Człowiek sam sprawcą swojego nieszczęścia.

Człowiek się uczy rozumu na błędach.

Człowiek sobie nie wróg.

Człowiek strzela, Pan Bóg kule nosi.

Człowiek umiera, urząd zostaje.

Człowiek zmienia się często, ale rzadko poprawia.

Czterdziestu Męczenników jakich, czterdzieści dni po nich takich.

Czterej najlepsi lekarze są na ziemi: umiar, radość, spokój i pieniądz w kieszeni.

Czyja owca, tegoż i wełna.

Czyj byczek, tego byczek, byle nasze cielątko.

Czyj chleb jem, tego piosnkę śpiewam.

Czyje krowy, tegoż i mleko.

Czym chata bogata, tym rada.

Czym góra wyższa, tym dolina głębsza.

Czym kozieł starszy, tym róg twardszy.

Czym skorupka za miodu nasiąknie, tym na starość trąci.

Czyniąc dobrze, nie bój się nikogo.

Czyn więcej mówi jak słowo.



<wróć 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 dalej>

2021